വിവാഹമോചനത്തിൽ, വിവാഹം പൂർണ്ണമായും നിയമപരമായി ഇല്ലാതാകുകയും തുടർന്ന് രണ്ട് പങ്കാളികൾക്കും പുനർവിവാഹം ചെയ്യാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടാകുകയും ചെയ്യും. നിയമപരമായ വേർപിരിയലിൽ (scheiding van tafel en bed), വിവാഹം ഔപചാരികമായി തുടരുന്നു, എന്നാൽ സഹവാസവും മിക്ക സ്വത്തുക്കളുടെ അനന്തരഫലങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നു. മതപരമോ സാമ്പത്തികമോ ആയ കാരണങ്ങളാൽ ചിലപ്പോൾ രണ്ടാമത്തേത് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നു. ഇരുവരും കോടതിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു.

ഒരു പങ്കാളിയുടെ ആവശ്യവും മറ്റേ പങ്കാളിയുടെ പണം നൽകാനുള്ള കഴിവും അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ഇണയുടെ സംരക്ഷണച്ചെലവ് നിശ്ചയിക്കുന്നത്. കോടതികളുടെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ (ട്രെമ മാനദണ്ഡങ്ങൾ) അനുസരിച്ചാണ് തുക കണക്കാക്കുന്നത്. നിയമപരമായ ഒഴിവാക്കലുകൾക്കൊപ്പം, വിവാഹ കാലയളവിന്റെ പകുതി വരെയാണ് സാധാരണയായി ദൈർഘ്യം. ഉദാഹരണത്തിന്, ദീർഘകാല വിവാഹങ്ങൾക്കോ ​​ചെറിയ കുട്ടികൾക്കോ. സാഹചര്യങ്ങൾ മാറിയാൽ ഇത് അവലോകനം ചെയ്യാവുന്നതാണ്.

പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത കുട്ടികളുള്ള മാതാപിതാക്കൾക്ക് വേർപിരിയൽ ഒരു പാരന്റിംഗ് പ്ലാൻ നിർബന്ധമാണ്. അതിൽ, പരിചരണ വിഭജനം, പ്രധാന താമസസ്ഥലം, കുട്ടികളുടെ പരിപാലനം, അവർ പരസ്പരം എങ്ങനെ വിവരങ്ങൾ നൽകുകയും കൂടിയാലോചിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രമീകരണങ്ങൾ മാതാപിതാക്കൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു നല്ല പ്ലാൻ പിന്നീടുള്ള സംഘർഷങ്ങൾ തടയുന്നു, കൂടാതെ വിവാഹമോചന ഹർജിയോടൊപ്പം സമർപ്പിക്കുകയും വേണം.

തത്വത്തിൽ, വിവാഹമോചനത്തിനുശേഷം മാതാപിതാക്കൾ ഇരുവരും സംയുക്ത അധികാരം നിലനിർത്തുകയും കുട്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട തീരുമാനങ്ങൾക്ക് സംയുക്ത ഉത്തരവാദിത്തം നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗുരുതരമായ ആശയവിനിമയ പ്രശ്‌നങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ കുട്ടി മധ്യത്തിൽ കുടുങ്ങിപ്പോകാൻ സാധ്യതയുള്ള അസാധാരണ സന്ദർഭങ്ങളിൽ മാത്രമേ കോടതിക്ക് ഏക അധികാരം നൽകാൻ കഴിയൂ. കുട്ടിയുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ എപ്പോഴും ഒന്നാമതായിരിക്കും.

കുട്ടി ഏത് രക്ഷിതാവിനൊപ്പം താമസിക്കുമ്പോഴാണ് കോൺടാക്റ്റ് ക്രമീകരണം നിശ്ചയിക്കുന്നത്. രണ്ട് മാതാപിതാക്കളും അത് പാലിക്കാനും മറ്റ് രക്ഷിതാവുമായുള്ള ബന്ധം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും ബാധ്യസ്ഥരാണ്. ക്രമീകരണം ഘടനാപരമായി അവഗണിക്കുകയാണെങ്കിൽ, കോടതിയെ ഉൾപ്പെടുത്താം, ഉദാഹരണത്തിന് പിഴ അടയ്ക്കൽ അല്ലെങ്കിൽ പരിഷ്കരണം എന്നിവ പ്രകാരം അനുസരണത്തിനായി. മധ്യസ്ഥത പലപ്പോഴും ഒരു നല്ല ആദ്യപടിയാണ്.

2018 മുതൽ, വിവാഹപൂർവ സാഹചര്യങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു വിവാഹം പരിമിതമായ സ്വത്ത് സമൂഹം സൃഷ്ടിക്കുന്നു: വിവാഹസമയത്ത് കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത് സമൂഹത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു, അതേസമയം വിവാഹപൂർവ സ്വത്തുക്കൾ, സമ്മാനങ്ങൾ, അനന്തരാവകാശം എന്നിവ അതിന് പുറത്താണ്. വിവാഹമോചനത്തിൽ, സമൂഹ ആസ്തികൾ തുല്യമായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ സ്വകാര്യവും സമൂഹപരവുമായത് എന്താണെന്ന് കൃത്യമായി നിർണ്ണയിക്കേണ്ടത് നിർണായകമാണ്.

അതെ. സാഹചര്യങ്ങൾ മാറുകയാണെങ്കിൽ, ഉദാഹരണത്തിന് വ്യത്യസ്തമായ വരുമാനം, പുതിയ പങ്കാളിയുമായുള്ള സഹവാസം, അല്ലെങ്കിൽ കുട്ടിയുടെ ആവശ്യങ്ങൾ മാറുന്നത് എന്നിവയിലൂടെ, ഇണയുടെയും കുട്ടികളുടെയും സംരക്ഷണം മാറ്റാവുന്നതാണ്. പരസ്പര ഉടമ്പടിയിലൂടെ മാറ്റം രേഖപ്പെടുത്താം അല്ലെങ്കിൽ കക്ഷികൾക്ക് യോജിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ കോടതിയിൽ സമർപ്പിക്കാം.

ഒരു പുരുഷന് ഒരു കുട്ടിയെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും, അതുവഴി പേര്, അധികാരം, പരിപാലനം, അനന്തരാവകാശം എന്നിവയുടെ അനന്തരഫലങ്ങൾക്കൊപ്പം നിയമപരമായ രക്ഷാകർതൃത്വം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും. അംഗീകാരത്തിന് ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ അമ്മയുടെയോ കുട്ടിയുടെയോ സമ്മതം ആവശ്യമാണ്. അംഗീകാരം നിരസിക്കപ്പെട്ടാൽ, കോടതിക്ക് അഭ്യർത്ഥനപ്രകാരം, ഡിഎൻഎ പരിശോധനയിലൂടെ, കോടതിയുടെ അഭ്യർത്ഥനപ്രകാരം, ജുഡീഷ്യൽ വഴി പിതൃത്വം സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയും.

ദത്തെടുക്കൽ യഥാർത്ഥ മാതാപിതാക്കളുമായുള്ള നിയമപരമായ ബന്ധം വിച്ഛേദിക്കുകയും ദത്തെടുക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളുമായി ഒരു പൂർണ്ണ കുടുംബ-നിയമ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നിയമപരമായ വ്യവസ്ഥകൾ പാലിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നും ദത്തെടുക്കൽ കുട്ടിയുടെ താൽപ്പര്യത്തിന് വ്യക്തമായും അനുയോജ്യമാണോ എന്നും കോടതി വിലയിരുത്തുന്നു. രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ദത്തെടുക്കലിന്, പ്രത്യേക അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളും നടപടിക്രമങ്ങളും ബാധകമാണ്.

വിവാഹമോചന മധ്യസ്ഥതയിൽ, കുട്ടികൾ, പരിപാലനം, സ്വത്ത് വിഭജനം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ ഇരു പങ്കാളികളെയും ഒരുമിച്ച് കരാറുകളിൽ എത്താൻ ഒരു നിഷ്പക്ഷ മധ്യസ്ഥൻ സഹായിക്കുന്നു. കക്ഷികൾക്ക് ഇപ്പോഴും ന്യായമായി ആശയവിനിമയം നടത്താനും അവരുടെ ബന്ധം സംരക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാനും കഴിയുമ്പോൾ, ഉദാഹരണത്തിന് മാതാപിതാക്കൾ എന്ന നിലയിൽ ഇത് പ്രത്യേകിച്ചും ഉപയോഗപ്രദമാണ്. മധ്യസ്ഥത സാധാരണയായി എതിരാളികളുടെ വ്യവഹാരത്തേക്കാൾ വേഗതയേറിയതും ഭാരം കുറഞ്ഞതുമാണ്.

സ്വത്ത്, പരിപാലനം, അനന്തരാവകാശം എന്നിവയുടെ കാര്യത്തിൽ ഒരു രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത പങ്കാളിത്തം വിവാഹവുമായി വളരെ സാമ്യമുള്ളതാണ്. കുട്ടികളില്ലാത്ത ഒരു രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത പങ്കാളിത്തം മുനിസിപ്പാലിറ്റി വഴി ഒരു കരാറിലൂടെ അവസാനിപ്പിക്കാം എന്നതാണ് ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം, അതേസമയം ഒരു വിവാഹം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും കോടതിയുടെ സഹായം ആവശ്യമാണ്.

പന്ത്രണ്ട് വയസും അതിൽ കൂടുതലുമുള്ള കുട്ടികൾക്ക് അധികാരം, പ്രധാന താമസസ്ഥലം, സമ്പർക്കം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കോടതി അവസരം നൽകുന്നു. ചിലപ്പോൾ ഇളയ കുട്ടികളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും കേൾക്കാവുന്നതാണ്. കോടതി ആ കാഴ്ചപ്പാട് കണക്കിലെടുക്കുന്നു, പക്ഷേ ആത്യന്തികമായി കുട്ടിയുടെ ഏറ്റവും നല്ല താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചാണ് തീരുമാനമെടുക്കുന്നത്.

കുട്ടി പ്രധാനമായും കൂടെ താമസിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, കൂടെ താമസിക്കുന്ന രക്ഷിതാവിനും കുട്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്, പ്രധാനപ്പെട്ട തീരുമാനങ്ങളിൽ അവരുമായി കൂടിയാലോചിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മറ്റേ രക്ഷിതാവ് സഹകരിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, കോടതിക്ക് ഇക്കാര്യത്തിൽ ഒരു ക്രമീകരണം ഏർപ്പെടുത്താം.

കുട്ടികളുമായി വിദേശത്തേക്കോ നെതർലാൻഡ്‌സിലേക്കോ പോകുന്നതിന് സാധാരണയായി സംയുക്ത അധികാരപ്രകാരം, മറ്റ് മാതാപിതാക്കളുടെ സമ്മതമോ കോടതിയുടെ പകരക്കാരന്റെ സമ്മതമോ ആവശ്യമാണ്. സ്ഥലം മാറ്റത്തിന്റെ ആവശ്യകതയും മറ്റ് മാതാപിതാക്കളുമായുള്ള സമ്പർക്കത്തിലുണ്ടാകുന്ന സ്വാധീനവും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ താൽപ്പര്യങ്ങളും കോടതി പരിഗണിക്കുന്നു.

കുടുംബവീട് പങ്കാളികളിൽ ഒരാൾക്ക് അനുവദിക്കുകയോ വിൽക്കുകയോ താൽക്കാലികമായി ഒരാൾക്ക് താമസിക്കുകയോ ചെയ്യാം. ആരുടെ ഉടമസ്ഥതയിലാണ് വീട്, ആരാണ് വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നത്, മിച്ചമൂല്യം അല്ലെങ്കിൽ മോർട്ട്ഗേജ് കടം എങ്ങനെ വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു എന്നിവ വൈവാഹിക സ്വത്ത് വ്യവസ്ഥയെയും പരസ്പര ക്രമീകരണങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.